کتاب رامپ اثر رامپل استیلت اسکین نشر نگاه آشنا

رسالت آدم‌ها و سرنوشت‌شان به اسمی بستگی دارد که پدرومادرشان آن را انتخاب کرده‌اند. شما تا به حال این جمله را شنیده‌اید؟ اگر نشنیده‌اید، باید بدانید که این جمله موضوع کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین نوشته‌ی لیسل شرتلیف است. با خواندن این کتاب می‌توان پا به یک دنیای فانتزی گذاشت و از سفر در آن لذت برد. این کتاب توانست در صدر فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک‌تایمز قرار بگیرد و توجه بسیاری از علاقه‌مندان را به خود جلب کند. درباره کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین اسم‌های عجیب‌وغریب به گوش‌تان خورده است؟! طوری که مثلاً با خودتان بگویید این چطور اسمی است؟! یا معنی این اسم چیست؟ رامپِ داستان ما نیز جزو همین افرادی است که اسم عجیب‌وغریبش می‌تواند توجه هرکسی را به خودش جلب کند. اما در ادامه‌ی داستان او با این اسم عجیب‌وغریب چه می‌کند؟ در دنیایی که سرنوشت افراد به نام‌شان وابسته است، او قرار است چه سرنوشتی را دنبال کند؟ لیسل شرتلیف (Liesl Shurtliff) در این کتاب به روایت قصه‌ی پسر کوچکی به نام رامپ می‌پردازد که از تمسخر مردم و گوشه‌وکنایه‌هایشان به خاطر نام عجیبی که دارد، به ستوه آمده است. اما زندگی او با پیدا کردن یک دستگاه نخ‌ریسی از این‌رو به آن‌رو می‌شود. پیدا کردن این چرخ و آگاهی رامپ از توانایی‌اش، زندگی او را وارد جریان تازه‌ای می‌کند؛ زیرا دیگر هیچ‌چیز شبیه سابق نیست: او توانایی ریسندگی کاه به طلا را دارد. اما قرار نیست همه‌ی قصه به خوبی پیش برود! او در ادامه داستان باید برای شکستن یک نفرین ابدی به جنگ با غول‌ها و جادوگران و پریانی برود که کار راحتی نیست. این‌که چه سرنوشتی در انتظار رامپ است و او چطور از عهده این مسیر سخت برمی‌آید، کل قصه را می‌سازد. کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین توسط انتشارات پرتقال که نامی آشنا در حوزه‌ی کتاب‌های کودک و نوجوان است، منتشر شد. همچنین با ترجمه‌ی حورا نقی‌زاده در دسترس علاقه‌مندان و نوجوانان کتاب‌خوان قرار گرفت. اما فرقی ندارد که نوجوان هستید یا سن‌و سالی‌ از شما گذشته است؛ داستان رامپ می‌تواند برای چندین ساعت شما را از دنیای واقعی جدا کند و به دنیای سحرآمیز فانتزی‌های کودکی و نوجوانی ببرد. جوایز و افتخارات کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین برنده‌ی جایزه‌ی کتاب بزرگسالان جوان نامزد جایزه‌ی کتاب Bluestem (سال 2016) نامزد مدال خوانندگان جوان کالیفرنیا (سال 1017) برنده‌ی جایزه‌ی انجمن بین‌المللی کتاب‌های کودکان نامزد جایزه‌ی یادبود جودی لوپز برای ادبیات کودکان (سال 2014) در صدر لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های فهرست نیویورک‌تایمز (سال 2016) نکوداشت‌های کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین لیسل شرتلیف کلمات را به طلا تبدیل می‌کند. (کربی لارسون، برنده‌ی جایزه‌ی نیوبری) داستان کلاسیکی که به‌طرز سرگرم‌کننده‌ای بسط می‌یابد و روایت می‌شود. (براندون مول، از نویسندگان پرفروش نیویورک‌ تایمز) خواندن کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین برای چه کسانی مناسب است؟ درست است که این کتاب برای رده سنی بالای دوازده‌سال منتشر شده، اما خواندن آن را به همه‌ی کسانی که به دنیای کتاب‌هایِ فانتزیِ پر از افسانه و جادو علاقه‌مند هستند، پیشنهاد می‌کنیم. با لیسل شرتلیف بیشتر آشنا شویم لیسل شرتلیف نامی آشنا در میان نویسندگان کودک و نوجوان است که آثارش مورد اقبال نوجوانان ایرانی نیز قرار گرفته. عموم کتاب‌های لیسل شرتلیف همچون کتاب رامپ: داستان (واقعاً) واقعی رامپل استیلتسکین توسط انتشارات پرتقال به زبان فارسی ترجمه و راهی فروشگاه‌های کتاب شده‌اند. از دیگر آثار ترجمه‌شده‌ی این نویسنده می‌توان به کتاب‌های «اخمالو»، «قرمزی»، «جک» و... اشاره کرد در بخشی از کتاب رامپ: داستان (واقعا) واقعی رامپل استیلتسکین می‌خوانیم ناقوس به صدا درآمد. کوتوله‌ها در روستا می‌دویدند و فریاد می‌زدند: «السبیث، مادربزرگ رامپ، از دنیا رفت!» کوتوله‌ها خبر مرگ را هم مثل خبرهای دیگر با ذوق زیاد فریاد می‌کشیدند. آن صبح، از این موجودات خپلی که اردک‌وار راه می‌رفتند، بیشتر از همیشه متنفر بودم. از کلبه بیرون رفتم و به هر کوتوله‌ای که رد می‌شد، گلوله‌ی برف پرتاب می‌کردم. همه خطا رفت. اگر روزی از راه می‌رسید که زیر گریه بزنم، آن روز، همین امروز بود. ولی نمی‌توانستم گریه کنم. انگار تمام وجودم چروک خورده و خالی شده بود. مثل درختی مرده. وقتی دیدم که مامان‌بزرگ از خواب بیدار نشد، گریه نکردم. وقتی آمدند او را در ملافه‌ی خودش پیچیدند و بردند، باز هم گریه نکردم. وقتی او را داخل زمینِ سفت و یخ‌زده گذاشتند، باز هم گریه نکردم. وقتی مادرِ قرمزی شانه‌ام را نوازش کرد و قرص نانی که هنوز داغ بود در دستم گذاشت، باز هم گریه نکردم. وقتی به خانه آمدم، کلبه مثل قفس مرغی شده بود که انگار روباهی به آن حمله کرده. همه‌جا پر و استخوان ریخته بود. زمین پر از گرد آرد و‌ جو بود. کاه، خاک، قابلمه، ظروف و کهنه. سطل‌های یخ آب‌شده روی زمین ریخته و گنداب‌های کوچک درست کرده بودند. اینجا انعکاس احساسم بود. بندبند وجودم داشت از هم پاره می‌شد. تخت مامان‌بزرگ خالی شده و جای بدن کوچکش هنوز روی تشک مانده بود. درست همان ‌لحظه بود که زدم زیر گریه. آن‌قدر شدید و از ته دلم گریه کردم که اشکم ته کشید و خالیِ خالیِ خالی شدم. مامان‌بزرگ مرده بود. دیگر هیچ‌وقت با شعر به من خوشامد نمی‌گفت و وقتی احساس حقارت و کوچکی می‌کردم، دلداری‌ام نمی‌داد. دیگر هیچ‌وقت کنار آتش نمی‌نشست و برایم داستان تعریف نمی‌کرد.