کتاب مغزی که خود را تغییر میدهد اثر نورمن دویج نشر پارس اندیش

کتاب مغزی که خود را تغییر می دهد یک گزارش تکان‌دهنده و جذاب درباره‌ی قدرت انعطاف مغز انسان در برابر آسیب‌های مختلف است. نورمن دویچ از یافته‌های تازه‌ی علم عصب‌شناسی پرده‌ برمی‌دارد و معجزه‌ی بازسازی مغز را در بسیاری از بیماران دچار آسیب مغزی نشان می‌دهد. درباره‌ی کتاب مغزی که خود را تغییر می دهد تا پیش از شکل‌گیری دانش نوروپلاستیسیتی یا همان انعطاف‌پذیری عصبی، متخصصان مغز و اعصاب گمان می‌کردند مغز انسان توانایی بازسازی خود را ندارد و به‌مرور روندی رو به زوال پیدا می‌کند. این نگرش نزدیک به 400 سال بر پزشکی حاکم بود تا اینکه انقلابی بزرگ در حوزه‌ی عصب‌شناسی به وجود آمد. طبق یافته‌های تازه مغز انسان کاملاً انعطاف‌پذیر است و در مواقع لزوم قادر است خود را ترمیم کند. در کتاب مغزی که خود را تغییر می دهد (The Brain That Changes Itself)، نورمن دویچ (Norman Doidge)، به عنوان یک روان‌پزشک و روان‌شناس از افرادی سخن می‌گوید که دانش نوروپلاستیسیتی زندگی‌شان را نجات داده است؛ افرادی با آسیب‌های مغزی گوناگون که توانسته‌اند بخش‌های آسیب‌دیده‌ی مغز خود را بار دیگر به‌کار بیندازند. این نگرش به ما کمک می‌کند تا مغز خود را دارای یک ماهیت انسانی و قابل کنترل بدانیم. امروزه دانشمندان نوروپلاستیسیتی معتقدند حتی در صورت هرگونه خلل در مغز، بخش‌های دیگر می‌توانند وظایف آن قسمت را جبران کنند. نورمن دویچ با بسیاری از دانشمندان فعال در این حوزه دیدار داشته و داستان‌هایی واقعی و شگفت‌انگیز را درباره‌ی توانایی تغییر مغز روایت می‌کند؛داستان‌هایی که نشان می‌دهند ناممکن‌ها همواره می‌توانند به وقوع بپیوندند. در فصل‌های مختلف کتاب درباره‌ی تاثیرات قوه‌ی تخیل و فرهنگ بر روند تکامل مغز خواهید دانست و شاید دوست داشته باشید به جوان‌سازی مغز خود کمک کنید و از دریچه‌ای تازه درباره‌ی نحوه‌ی عملکرد مغز و شیوه‌های بهبود کارکرد آن بیندیشید. مهم این است که بدانید مغز انسان همواره قابلیت‌های بالقوه‌ای برای شگفت‌زده کردن ما دارد. بنابراین فرقی نمی‌کند فردی با مغزی سالم و دارای ویژگی‌های طبیعی هستید یا نقص‌های ژنتیکی و بیماری‌های عصبی دارید. این کتاب به شما یادآوری می‌کند که بهتر است همواره نسبت به بهبود عملکرد ذهنتان امیدوار باشید و برای تاثیرگذاری بر فعالیت‌های مغزتان تلاش کنید. خواندن روایت‌هایی از بیماران لاعلاجی که توانسته‌اند سرنوشت جسم خود را طور دیگری رقم بزنند، شما را با این حقیقت آشنا خواهد کرد که در این راه تنها نیستید و می‌توانید با این باور از قدرت اراده‌تان در شکل دادن به جهانی پیچیده استفاده کنید. این کتاب به‌تازگی با ترجمه‌ی نازگل عزیزی از سوی نشر سایلاو منتشر شده است. کتاب مغزی که خود را تغییر می‌دهد مناسب چه کسانی است؟ این کتاب به فعالان حوزه‌ی سلامت، روانشناسان و افرادی که به‌هر دلیل دچار آسیب مغزی شده‌اند، نویدی تازه خواهد داد. نکوداشت‌های کتاب مغزی که خود را تغییر می‌دهد - قدرت مثبت‌اندیشی بالاخره اعتبار علمی پیدا کرد. (مجله نیویورک تایمز) - دویچ یک تغییر جزر و مدی را در علوم پایه شناسایی کرده که پیامدهای آن بی‌نظیر و درخشان است. (لندن تایمز) - شگفت‌انگیز است. کتاب دویج تصویری امیدوارکننده از سازگاری بسیار مغز انسان ارائه می‌دهد. (دکتر الیور ساکس) - شفاف و کاملاً جذاب. این کتاب ذهن و قلب را ارضا می‌کند. (شیکاگو تریبون) با نورمن دویچ بیشتر آشنا شویم نورمن دویچ، دکتر، روانپزشک، روانکاو و نویسنده‌ی پرفروش نیویورک تایمز است. او سال 2015 برای کتاب «راه شفای مغز» برنده‌ی جایزه کتاب طلایی ناتیلوس شد. دویچ بیش از سی‌سال سابقه‌ی همکاری با مراکز روان‌پزشکی دانشگاه های تورنتو و کلمبیا را دارد و در حال حاضر در شهر تورنتو زندگی می‌کند. در بخشی از کتاب مغزی که خود را تغییر می دهد می‌خوانیم در پایان سال، پدرو که حالا شصت و هشت سال داشت، بهبودی‌اش به حدی کامل شده بود که تدریس تمام وقت در سیتی کالج نیویورک را دوباره شروع کرد. او عاشق کارش بود و تا زمان بازنشستگی در هفتاد سالگی به کارش ادامه داد. سپس کار تدریس دیگری در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو پیدا کرد، دوباره ازدواج کرد و به کار، کوهپیمایی و مسافرت‌هایش ادامه داد. او به مدت هفت سال پس از سکته‌اش فعال بود. در دیداری از دوستانش در بوگوتای کلمبیا، او به بالای کوه‌های آنجا صعود کرد و در ارتفاع 9 هزار پایی، دچار حمله قلبی شد و مدت کوتاهی پس از آن در سن هفتاد و دو سالگی فوت کرد. من از جورج پرسیدم که آیا متوجه شده که این روند طولانی توان‌بخشی پس از سکته پدرش تا چه اندازه نادر است و این‌که آیا در آن زمان به این موضوع فکر کرده که بهبود پدرش ممکن است در اثر انعطاف‌پذیری مغز بوده باشد؟ او پاسخ داد: "من همه این کارها رو برای مراقبت و پرستاری از پدرم کردم، اما پائول سال‌ها بعد، راجع به این کار من از دیدگاه انعطاف‌پذیری عصبی صحبت کرد. البته بلافاصله به این نتیجه نرسید و بعد از مرگ پدرمون بود." جسد پدرو به سان فرانسیسکو آورده شد، جایی که پائول کار می‌کرد. سال 1965 بود و در آن روزها، پیش از پیدایش اسکن‌های مغزی، کالبد شکافی امری رایج بود زیرا تنها راهی بود که پزشکان می‌توانستند بیماری‌های مغزی را بشناسند و به علت مرگ بیماران پی ببرند. پائول از دکتر مری جین آگولیار درخواست کرد که عمل تشریح را انجام دهد. "چند روز بعد، مری جین بهم زنگ زد و گفت پائول بیا اینجا، باید یه چیزی رو بهت نشون بدم. وقتی رفتم بیمارستان قدیمی استن فورد، اونجا، روی میز، برش‌های مغزی پدرم رو روی اسلایدهایی دیدم." او زبانش بند آمده بود. "صحنه‌ای که می‌دیدم برام مشمئز کننده بود، اما مری جین هیجان زده بود، چون اسلایدا نشون داده بود که مغز پدرم در اثر سکته آسیب جدی دیده بود که هیچ وقت خوب نشده بود، حتی وقتی دوباره می‌تونست تمام اون کارا رو بکنه. ترسیده بودم. خشکم زده بود. داشتم با خودم فکر می‌کردم که ببین چه آسیبی دیده! بعد مری جین گفت، چطوری