کتاب بی باک اثر لورن رابرتس نشر آذربیان

پایان هر مجموعه‌ای که دوستش داشته‌ایم، طعمی تلخ و هم‌زمان شیرین دارد. کتاب بی‌باک دقیقاً یکی از همان پایان‌هاست که این حس را عمیق‌تر از همیشه در وجود خواننده می‌نشاند. لورن رابرتس در آخرین جلد سه‌گانه‌ی ناتوان، داستانی را به سرانجام می‌رساند که از همان آغاز با احساسات مخاطب بازی می‌کرد؛ روایتی سرشار از دلتنگی، انتظار، عشق‌های ناگفته و تصمیم‌هایی که هیچ‌کدام آسان نیستند. درباره‌ی کتاب بی‌باک مجموعه‌ی ناتوان داستان سرزمینی است که در آن جادو، قدرت و برتری اجتماعی در هم تنیده‌اند. در ایلیا، نخبگان با توانایی‌های ماورایی حکومت می‌کنند و انسان‌های عادی که از قدرت‌های ماورایی بی‌بهره مانده‌اند، تهدیدی بالقوه برای نظم موجود به‌شمار می‌روند. در مرکز این جهان، دختری بی‌قدرت به نام پِیدین گری ایستاده است؛ کسی که تنها با هوش، جسارت و تلاش‌هایی که برای جان سالم به در بردن از خود نشان داده، قواعد یک پادشاهی را به لرزه درآورده است. جلد سوم مجموعه، کتاب بی‌باک (Fearless) از لورن رابرتس (Lauren Roberts) درست از جایی آغاز می‌شود که پیامدهای شورش، قتل پادشاه و فروپاشی نظم قدیمی، به شکلی جدی‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهند. معرفی و دانلود کتاب بی‌باک پس از وقایع پرتنش کتاب بی‌پروا، پیدین به ایلیا بازگردانده می‌شود، اما نه به‌عنوان یک قهرمان؛ او این‌بار در جمع درباریان به ابزاری سیاسی در مسیر رسیدن به قدرت بدل می‌شود. پادشاه جدید، کیت، تصمیم می‌گیرد با او ازدواج کند؛ تصمیمی که به ظاهر برای ایجاد صلح میان نخبگان و افراد عادی گرفته شده، اما در باطن، باری سنگین از کنترل، نمایش قدرت و مشروعیت‌سازی را بر دوش پیدین می‌گذارد. دربار که هنوز قتل پادشاه پیشین و دستان به خون آلوده‌ی پیدین را فراموش نکرده، این اتحاد را به‌آسانی نمی‌پذیرد و آزمون‌های جان‌فرسای تازه‌ای را برای اثبات شایستگی پیش روی پیدین می‌نهد. آزمون‌های سرنوشت‌ساز و بازی قدرت در کتاب بی‌باک، تنش‌های احساسی به اوج خود می‌رسند. رابطه‌ی پیدین و کای وارد مرحله‌ای می‌شود که هر نگاه، هر جمله و هر سکوت، باری سنگین‌تر از قبل با خود به همراه دارد. انتظار، حسرت و عشقی که اجازه‌ی بروز ندارد، فضای داستان را لبریز از اندوهی آرام اما فرساینده می‌کند. لورن رابرتس با مهارتی مثال‌زدنی، خواننده را میان صحنه‌های پرهیجان و لحظات آرام و نفس‌گیر جابه‌جا می‌کند؛ جوری که حتی در لحظاتی که می‌توان برای چند لحظه‌ای نفس کشید هم فضای داستان از بار احساسات رها نمی‌شود.